La Vida Loca...

"Ella que será

She's livin' la vida loca

Y te dolerá

Si de verdad te toca

Ella es tu final

Vive la vida loca

Ella te dirá

Vive la vida loca

Vive la vida loca

She's livin' la vida loca"

Długi weekend już za mną, a tak naprawdę odpocząć zdążyłam dopiero w szkole. Jednak mogę powiedzieć, że długi weekend, mimo małej ilości snu, można zaliczyć do udanych. To było to, czego potrzebowałam - lekkiego oderwania od rzeczywistości...

Szalenie mało czasu, by zrobić wszystko co chciałam, ale po kolei.... Przyjechały przyjaciółki Valentiny z Krakowa i szczerze to przełamały chyba wszystkie stereotypy, jakie znałam na temat włochów. I nie jest to tylko moja opinia, ale fakt, na który moja mama mi nawet zwróciła uwagę.

Po pierwsze, wszyscy byliśmy przyzwyczajeni do ich powolnego stylu życia, braku pośpiechu, późnych pobudek itp., A tymczasem Prisca z Petrą, okazały się być prawie, że przeciwieństwem Valentiny i tu cytuję moją mamę: "spokojne, ułożone i odpowiedzialne dziewczynki". Jedyne co miały na pewno ze sobą wspólnego to miłość do makaronu. Jednego dnia wróciłyśmy w środku nocy do domu, gdy wszyscy już spali, a one chciały zejść do kuchni by zrobić pastę.

W poniedziałek rano (z małym opóźnieniem) wybrałyśmy się na zwiedzanie miasta: Stary Rynek, centra handlowe - te sprawy. Dużo nie zobaczyłyśmy, ale tyle, co nam się udało, zrobiło na nich ogromne wrażenie. Nie jestem pewna, ale wydaje mi się, że polskie stare miasta  mają w sobie coś takiego, co przyciąga ludzi, także obcokrajowców. Szczerze nigdy się nad tym nie zastanawiałam. Dla mnie Stary Rynek był, jest i zawsze będzie częścią mojego miasta i nie zwracałam na niego większej uwagi, ot był sobie. Dopiero teraz zaczęłam zdawać sobie sprawę, że miejsc takich jak to, nie ma wszędzie i może ich mi kiedyś brakować.

Po krótkim zwiedzaniu miasta, szybkiej wyprawy po kawę do Starbucksa (we Włoszech go nie ma, więc jest to przystanek obowiązkowy każdej wizyty w centrum) pojechaliśmy (z pewnymi problemami i jednym zagubionym włochem) do Kasi (wolontariuszki AFSu - organizacji, która zajmuje się tymi wymianami). 

U Kasi miał być obiad z włoskimi daniami, tylko, że nikt nie pomyślał wcześniej, że oni jedzą obiad dość późno. Już byłam taka zmarznięta, wykończona, a przede wszystkim głodna, że jak tylko do niej dojechaliśmy to byłam prze szczęśliwa. Tylko okazało się, że będę musiała poczekać jeszcze 3 godziny, aż się wszystko zrobi! Trzy godziny!!! ...no ale czego to się nie robi dla włoskiej kuchni.
Oczywiście nie obyło się bez kłótni na temat jedzenia (to już taka nasza tradycja), tym razem o coś co nazywało się Calzoni, a Alex z Argentyny upierał się, że są to Empanadas. Sprawdziłam przed chwilą w google i jestem za argentyńską wersją. W każdym razie jest to coś na kształt włoskiego pieroga, w naszej wersji z podsmażaną papryką, szynką i mozarellą.

Po tym, jak już się na to rzuciłam i najadłam okazało się, że to nie wszystko, bo będą jeszcze 3 pizze (na ok 10 osób, ale to i tak dużo). I w tym momencie się dowiedziałam, że włochom nie smakuje moja ukochana polska pizza, a prawdziwa pizza jest tylko i wyłącznie we Włoszech. Po spróbowaniu włoskiej wersji sama nie wiem kto ma bardziej zepsute kupki smakowe!? No, bo jak można jeść pizzę z samym sosem pomidorowym, mozarellą i czymś tam jeszcze, w dodatku bez ketchupu, ale z frytkami (na pizzy)! Dziwne. Po prostu zabronili nam dodać ketchupu i zasugerowali nigdy o ketchup we Włoszech nie prosić "bo będziemy wyrzuceni z restauracji". Wtedy dopiero sobie uświadomiłam, dlaczego kelner się tak dziwnie patrzył, kiedy kilka lat temu na wakacjach poprosiliśmy w restauracji o ketchup.
Na koniec zjedliśmy Crepes alla Nutella, (które były przepyszne mimo, że nutelli nie lubię). Szybki (w miarę) powrót do domu i szybko (bo około 3.00) poszłyśmy spać.
Resztę ich pobytu skrócę w paru zdaniach. W poniedziałek poszłyśmy na imprezę, która notabene była beznadziejna (bo czego można oczekiwać po połowinkach, na których było tylko gimnazjum), ale przynajmniej miałam okazję spotkać się z przyjaciółką, której nie widziałam od ponad miesiąca i spędzić z nią trochę czasu. O wspomnianej ochocie na pastę już wspomniałam i na szczęście udało mi się je odwieść od tego pomysłu, jednak nie miałam pojęcia o fakcie, że mają zamiar wstać o 5.00 rano by na 7.00 jechać na dworzec. Szczerze byłam pewna, że nie wstaną i zupełnie o tym zapomniałam. Pamiętam tylko minę mojej mamy o 5.30, która nie miała pojęcia o tak wczesnym pociągu i tą złość w głosie kiedy kazała mi sprawdzić, czy w ogóle jeździ jakiś autobus tak wcześnie, w dodatku w dzień świąteczny.
Następnego dnia dopadło mnie wieelkie zmęczenie. Wstałam rano i po prostu przestraszyłam się widząc ten bałagan w pokoju ( bo w końcu spały tam 4 osoby), ubrałam się szybko i pojechałam do koleżanki odebrać rzeczy, które zostawiłam. Dwie godziny już w plecy i odbieram telefon od koleżanki, że mamy zrobić prezentację na francuski na następny dzień. Skończyło się na tym, że wróciłam do domu, zjadłam obiad, ogarnęłam trochę pokój i znowu wyszłam. Nie muszę chyba mówić, że wróciłam wieczorem, a prezentacja następnego dnia wypadła, co najmniej słabo.
*Tu rada do zapamiętania: opowiadanie o ciekawych miejscach w Akwitanii np. o Dune du Pilat nie powinno się ograniczać do powiedzenia "wydma ta jest duża...baaaardzo duża", "a akwitania słynie z hodowli gęsi".
Tyle w skrócie o moim italian week. Wpadłam na nowy pomysł, o czym by tu pisać, ale to (jak i dobre wieści) w następnej notce.

The Surfaholic Girl

1st November, Lasagna and french...

"Now look at us, we pick it up

We set it on fire

'Cause you know you're never fully dressed without a smile!

We show it out, we're playing now

We're living the life,

But baby you're never fully dressed without a smile!"

          Cieszę się, że ten tydzień dobiegł już końca. Dawno nie pisałąm, ale to ze względu na fakt, że nie miałam czasu, już dawno nie zdarzało się, że tyle się uczyłam. W zeszły weekend też nic nie zdążyłam zrobić, bo 1 listopada, wyjazd na cmentarze, spotkania z caaaałą rodziną i jeszcze powrót taty z Francji.

       Szczerze mówiąc wyjazd na cmentarz był w tym roku w miarę ciekawy, a najlepsza była mina Valentiny, gdy zobaczyła te wszystkie znicze i kwiaty i zapytała mnie: "czemu tu jest tyle tego wszystkiego" i nawet nie wiedziałam co jej odpowiedzieć oprócz tego, że zawsze jest taka ilość, taka tradycja. Potem się zaczęłyśmy z mamą wypytywać i  okazało się, że obchodzi to święto we Włoszech, ale po prostu kładzie świeczkę na grobie i tyle. Za to coraz popularniejsze jest tam Halloween, dlatego była trochę (mało powiedziane) zawiedziona, że jest ono tak słabo obchodzone w Polsce. Sama się nawet zainteresowałam, jak to jest w innych krajach, czy tylko Polska jest tak bardzo katolicka, bo także kiedy tata wrócił z Francji powiedział, że w sklepach są tam same dynie. Poszperałam trochę w internecie i za dużo się niestety nie dowiedziałam. Obchody Swięta Zmarłych zależą od regionu i pewnie jeszcze od zwyczajów każdej rodziny. Żałuję tylko, że nie pojechałyśmy wieczorem, bo dowiedziałam się, że obcokrajowcy są zachwyceni wyglądem cmentarza nocą. Znam takich, którzy jadą specjalnie tylko po to, by zobaczyć jak wygląda.

Dzisiaj za to wróciłam ze szkoły wcześnie, bo pisałam pierwszy etap olimpiady, a mama chyba się nade mną zlitowała i stwierdziła, że mogę wrócić do domu. W sumie to zaczyna mieć do mnie coraz większe zaufanie i traktować mnie doroślej...no przynajmniej czasami. Gorzej, jeżeli nie przejdę, bo znowu będę miała uczucie jakbym zawiodła wszystkich, szczególnie przez to, że zależy jej pewnie bardziej ode mnie. Wtedy to przynajmnie zniknie problem co zrobić z faktem, że Selection Camp jest tego samego dnia co drugi etap. Tym też się powinnam zająć...ale to poźniej.

Teraz na szczęście nie muszę jeszcze o tym myśleć, mam długi weekend odpoczynku ( no przynajmniej od szkoły, bo nie wiem czy odpocznę), a za drugi etap zabiorę się dopiero za tydzień. Powinnam też nadrobić wszystkie zaległości jakie mam w szkole, przez dni, w których miałam mecze sietakówki (nota bene jeden nawet wygrałyśmy), ale zapewne nie zdążę, bo przyjeżdżają Prisca i Petra (koleżanki Valentiny z wymiany, które mieszkają blisko Krakowa). Szykuje się więc następny długi weekend. 

I jeszcze Lasagna którą zrobiłyśmy (co zajęło nam ponad 3 godziny)

I jeszcze mała ciekawostka a propos sosu Bechamel. Nigdy nie sugerujcie włochom, że coś nie jest włoskie. W zeszły weekend miałyśmy dość długą dyskusję czy Bechamel jest włoski, czy francuski, bo Valentina mówiła, że włoski, a ja z ciocią słyszałyśmy, że francuski, a wikipedia w każdym języku mówi co innego. Dobra rada: lepiej zgodzić się, że jest włoski już na samym początku.

The Surfaholic Girl